. “जसको हाँसोले सिनेमा उज्यालो बनायो – श्री कृष्ण श्रेष्ठ”
श्री कृष्ण श्रेष्ठ: अभिनयको सुगन्ध र जीवनको रंग
काठमाडौंको साँझ, सूर्य अस्ताउँदै गर्दा बागबजारको गल्लीमा हल्का हावासँगै हल्का धुलो उडिरहेको थियो। त्यही गल्लीमा एक बालक, सानो श्री कृष्ण, आफ्ना आँखामा सपना र हृदयमा अभिनयको आगो बोकेर दौडिरहेका थिए। घरका पुराना भित्ताहरूमा बालक श्री कृष्णले आफैंसँग संवाद गर्थे—“एक दिन म केवल रंगमञ्चमा मात्र होइन, चलचित्रको पर्दामा पनि मेरो कथा सुनाउनेछु।”
बाल्यकालका ती दिनहरू सरल थिए—तर सरलतामा पनि एउटा गहिरो सौन्दर्य थियो। रंगमञ्चमा पहिलो पटक कदम राख्दा, उनका हृदयले हल्का डर र उत्साहको मिश्रण महसुस गर्यो। मंचको चुपचापमा, दर्शकको आँखामा आफ्नो प्रतिबिम्ब देख्दा उनी महसुस गर्थे कि, ‘अहिले म सानो छु, तर मेरो आवाज यहाँ बाँच्ने छ।’
सालहरू बित्दै गए। १९८९ मा, उनी भुमरी चलचित्रको सेटमा पहिलो पटक उपस्थित भए। त्यहाँका बत्ती, क्यामेरा र हल्का भीडले उनलाई डराएको जस्तो लाग्यो। तर, उनका सहकर्मीहरूले उनलाई हौसला दिए, र श्री कृष्णले आफ्नो पहिलो संवादमा जीवनको सम्पूर्ण भावनालाई समेटे। पर्दामा उनका आँखा, उनका हाँसो, र उनका भावनाले दर्शकलाई मात्र होइन, निर्देशक र प्रोड्युसरलाई पनि मोहित बनायो।
सफलताको स्वाद मिठो थियो। तर यस यात्रामा संघर्ष र निरन्तर अभ्यासले भरिपूर्ण थिए। कसम, झझालको, ट्रक ड्राइभर, राजमाटी, र गरीब जस्ता चलचित्रमा उनीले विभिन्न भूमिकाहरू निभाए। प्रत्येक चरित्रमा उनी आफैंलाई विसर्जित गर्थे। कडा परिश्रम, रातको अभ्यास, संवादको स्मरण—यी सबै उनका साथी भए। तर उनको जीवन केवल पर्दामा सीमित थिएन। उनका सहकर्मीहरू उनीसँग रमाइलो गर्न र गम्भीर कुरा गर्न दुवै अनुभूत गर्थे।
२००८ को कहाँ भेटिएला चलचित्रले उनको जीवनमा एउटा नयाँ मोड ल्यायो। सेटमा श्वेता खड्कासँग पहिलो भेट—सादगी, मित्रता, र हाँसोको आदान–प्रदानले दुवैको हृदयलाई छोयो। प्रेमको शुरुवात सजिलो थिएन, तर प्रेमको भाषा प्रदर्शनका दृश्य भन्दा पनि गहिरो थियो। उनीहरू बुझे—पर्दामा अभिनय जीवन हो, र पर्दा बाहिर प्रेम।
तर जीवनले कहिलेकाहीँ अप्रत्याशित मोड ल्याउँछ। २०१४ को एक गर्मीको दिन, श्री कृष्ण दिल्लीमा स्वास्थ्य उपचारको क्रममा बिस्तारै हामीसँग बिदा भए। चलचित्रको पर्दामा झल्किएको हाँसो र आँखाको चमक अचानक मौन भयो। नेपाली चलचित्र उद्योगमा ठूलो शून्य छायो। तर उनका चलचित्र, उनका संवाद, र उनको सरल व्यक्तित्व दर्शकको हृदयमा सदैव जीवित रहे।
उनको जीवनको सबभन्दा ठूलो सुगन्ध थिए—मानवता, सरलता र अभिनयको गहिराइ। उनले सिकाए कि पर्दामा मात्र होइन, जीवनमै पनि साँचो अभिनय आवश्यक छ। खुशी, दुःख, प्रेम, संघर्ष—यी सबै भावनालाई वास्तविकता बनाएर प्रस्तुत गर्न सकिनु मानव जीवनको सौन्दर्य हो।
आज पनि, कोहिनूर को पर्दामा उनका आखाँमा चमक, हाँसोमा मधुरता र संवादमा आत्मीयता याद आउँछ। दर्शकलाई हसाउने, रुवाउने, प्रेम सिकाउने—यी सबै उनका धर्म थिए। उनी केवल कलाकार थिएनन्; उनी एउटा अनुभव थिए।
श्री कृष्णको कथा हामीलाई सिकाउँछ—जीवन छोटो भए पनि, जसरी प्रेम र समर्पणले पूर्णता दिन सक्छ। पर्दामा उनको अभिनय र पर्दा बाहिरको सरल जीवन सँगै मिसिएर एउटा सुगन्धित कथा बनेको छ।
र त्यही सुगन्धले, हरेक नेपाली चलचित्र प्रेमीको मनमा उनलाई सदैव जीवित राख्छ।
